Poetry alive

Als de maan valt
in een purperen zee
van wolken

als de wind
vloeit,
langs je wangen strijkt
als een lucifer

- dan steiger
ik en barst
vlammen uit alle poriën
val om in de nacht

trotseer
ik de koetsier,
leid je langs
druipende ravijnen
verdrink je
in de valse hoop
die ik geef
telkens weer -

en huil alle wolven weg
jankend dwepend,
koorts verleggend,
stampend al het
koren plat

Als de zon rijst
in een marmeren ochtend
en engelen een koorzang beginnen
zoet slapend de nacht
willen doorzetten

- dan ontdoe ik
alle goden terstond
van hun opperhuid
raad ik de heilige
maagd aan geen echte
maagd meer te zijn
slaak ijselijke kreten
vloek met allen
die geen Satan
heten -

en huil alle makke
schapen naar me toe
leg mijn hand
op hun schouders

om te laten weten
dat ik ook

peentjes kan zweten