Morgenrood
mei 8th, 2011
Het zwakke, matte avondlicht
glijdt met de laatste regen
door zijn doorgroefde aangezicht
weer terug naar het verleden
De dag verstrijkt, een etmaal vindt de dood
het droef gelaat speurt naar de morgenstaat
geen zichtbaar spoor van het morgenrood
en geen rimpel die zijn angst verraadt
De trekken rond zijn bebaarde kin
markante lijnen van een ruw verleden
de tranenbanen, als trappen uitgetreden
glijden onzichtbaar de schemer in.
