Melodieuze leegte, vult de kale vlakten van loze leuzen in tumult. Alles knikt: graag. Verandering nodig. Maar niet vandaag, of toch? Naam inzender: Rudolf van Ooijen

Read more about Tumult »

Met ruimte binnen kaders, kun je zoeken naar je eigen ik. Om te ervaren De voldoening van een open blik. Jij, In een vrijheid die je leidt naar een waarde die je steeds weer zoekt. Naam inzender: Rudolf van Ooijen

Read more about Ruimte »

Glurend, turend, door de etalage Terug, naar wat heeft geleid tot een ravage. Geschrokken. Want je ontsnapt, ook zelf niet aan de blamage. Naam inzender: Rudolf van Ooijen

Read more about Ravage »

Hij kleedt me aan met goud Omdat hij zoveel van me houdt Hij wikkelt me in bont Anders vat ik koud Hij vertelt me elke dag fanatiek hoeveel hij van me houdt en hoe speciaal ik ben Hij is gewoon de allerliefste kill die ik ken Tranen branden vanuit mijn donkere ziel IK kan niet […]

Read more about Hij kleedt me aan met goud »

Op een dag, in de jaren ’80 en Berlijn was verdeeld in noord, zuid en west zat ik thuis, ja het leven was prachtig alleen met mijn frietpan ging het niet best Dus ging ik er mee naar de dokter ‘Wat mankeert jou?’, dat was zijn vraag Ik wees huilend naar mijn frietpan: ’37 graden, […]

Read more about Frietpaniek »

Hij had altijd nog die winterjas uit 44 aan. Nergens waren woorden meer dan zwarte sneeuw. Hij sprak van het ondergangsbesef, over God die woonde in de huizen, die meer en meer leeg zouden komen te staan. Geen vulling, geen diepte werd meer beleefd en met het groeien van de groeven in zijn gezicht passeerde […]

Read more about Vader 2 »

Stratenver klonk zijn kuchen, het tikken van zijn stok. Vaak zag ik hem gaan, spitroeden lopend door dromen en gedachten, gedwangbuisd tussen huizen staan, in zichzelf opgesloten. Nooit heb ik geweten wat hij achter die vreemde ogen droeg, nooit heb ik begrepen wat hij vroeg, wat zijn stem zo gemaskerd sprak. Slechts beschonken kon hij […]

Read more about Vader 1 »

Café in Poperingen Tussen beren, glas en spiegels drinken wij het Poperingse bier. Wie zou hier stof afnemen? Hoe mijn man kan zeuren over dat hij een gedicht wil over dit. Met veel uitzicht, raam in lood, spanjolet vergrendeld, voor de verlichte kerk. Daarvoor ruist een boom in lichte wind. Hoeveel meer zomeravond is te […]

Read more about Cafe in Poperingen »

Toen, die dag Wanneer ik alles dacht wat je wou Tumoreert slapend voort Je handschrift was getiteld rood Duysent woorden die dansten Op het stuwend ritme van Je handen leken alle dagen Te verlengen Onze liefde, het verdraaid begrip Dat ons tweeën dieper bindt Dan een zoen ons Ooit had kunnen doen omringen

Read more about Naamloos »

(Elke dag heb ik met je gewandeld En je hart naast de mijne gedragen) Je had alles lief, Bomen lieten je dromen over Plaatsen waar je nooit geweest Was Soms luisterde ik dagenlang Naar je gezang, Hoofdzakelijk bestaande uit Nutteloze zinnen En oprecht, Ik wou al maanden zeggen wat ik wou Maar op je tong […]

Read more about Explosie »

hide totop