Als eb en vloed

Met je zachte handen glij je binnen
in één volle blik
en een hartslag later
hunker ik onzichtbaar
naar een volgende streling
van je vingers langs mijn huid

Je aait het onbekende weg
Ik adem je in,
wentel als spiraal om je heen,
stroom weg,
en kom weer terug
laat alles los

zoals jij, meevloeiend
tot hooggolvend gestorm
hoogtij doet gloeien,
en ook verstomt

Wij,
stil en lang
versmolten van
zin,
kabbelen, week en
verzaligd, slaaptij
landwaarts
in

VN:F [1.9.22_1171]
Rating: 0.0/10 (0 votes cast)

Comments are closed.

hide totop