Vader 2

Hij had altijd nog die winterjas uit 44 aan.
Nergens waren woorden meer dan zwarte sneeuw.
Hij sprak van het ondergangsbesef, over God
die woonde in de huizen, die meer en meer
leeg zouden komen te staan.

Geen vulling, geen diepte werd meer beleefd
en met het groeien van de groeven in zijn gezicht
passeerde ook het licht, dat hij ooit als kind
op kleine handen dragen moest.

Gezeten in de leunstoel van gedachten
is het laatste kind in hem
voorgoed opgestaan.

VN:F [1.9.22_1171]
Rating: 0.0/10 (0 votes cast)

Comments are closed.

hide totop